Ons land had en heeft natuurlijk een ambassadeur in de Verenigde Staten, maar ‘onze man’ in Amerika was toch vooral Charles Groenhuijsen. En is, want hij woont er nog steeds. In Washington DC, om precies te zijn.
Ons land had en heeft natuurlijk een ambassadeur in de Verenigde Staten, maar ‘onze man’ in Amerika was toch vooral Charles Groenhuijsen. En is, want hij woont er nog steeds. In Washington DC, om precies te zijn. Van daaruit is hij actief als columnist, schrijver, spreker en presentator. Over dat laatste: u heeft hem in die rol al een paar keer aan het werk kunnen zien bij Pauw & Witteman. Charles Groenhuijsen is één en al journalistiek. In verslaggevende, in beschouwende, in becommentariërende en in opiniërende zin. Met dank aan het feit dat de exacte vakken niet echt zijn sterkste kant waren. Anders was hij dierenarts geworden. Jammer voor de dieren, gelukkig voor ons werd het de journalistiek. Met succes, want Charles sleepte in 1999 bijvoorbeeld de Professor Herman Wekker Prijs in de wacht. De tweejaarlijkse prijs dus voor de journalist die het meest heeft bijgedragen aan de verbreding van informatie over een of meer Engelssprekende landen. Bovendien werd Charles in 2003 genomineerd voor omroepman van het jaar. Maar, de mooiste prijs was ongetwijfeld zijn uitverkiezing – dit jaar, ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van het NOS Journaal – door de kijkers tot Beste Correspondent. Charles Groenhuijsen is een man van de wereld. Sterker nog, van twee werelden. Als geen ander kan hij met een Europese blik naar Amerika of met een Amerikaanse blik naar Europa kijken. Met verrassende inzichten als resultaat. Ja, wie Charles Groenhuijsen het woord geeft, krijgt letterlijk en figuurlijk ‘The best of both worlds’. Sprekend.
