Thé Scene

Zijn bliksemcarrière startte meteen na z'n eindexamen van 't gym in de Neerlands Hoop Express, als broekkie op gitaar. Twee seizoenen mee op tournee. Daarna richtte hij de band MUSIC GARDEN op die later samen met Bram en Freek de 'Aktie Argentinië' speelde. MUSIC GARDEN kreeg ondanks memorabele optredens weinig erkenning, en Thé vormde THE SCENE (1978). Aan het eind van de 70-er jaren was de groep rond Thé Lau een van de meest optredende bands in Nederland. En terecht, want slechts weinigen konden korte popsongs met zo veel intensiteit op het podium brengen. Het succes van THE SCENE taande begin tachtiger jaren maar kwam terug rond 1987 met dezelfde ingrediënten: strak swingend ritme onder hoekige gitaarakkoorden en vooral die stem van Thé Lau. 1991: Voor het eerst sinds 10 jaar speelt er weer een Nederlandse band op Torhout/Werchter: THE SCENE! Er volgen 2 Edisons voor de cd's 'Blauw' en 'Open', het regent prijzen, het succes kan niet op. Gouden platen, platina platen. . . .'Ik heb vannacht gedronken en gezien / hoe geen vrouw ooit krijgt wat ze verdient.' Die gezongen zin heeft zich als een teek in duizenden geheugens vastgezogen.' (HUMO). De band staat bovenaan de ladder. Het succes breekt de band op, de vlam werd minder. Uit onvrede en speeldrang start Thé in 1996 een 2e carrière naast het rockcircuit, in de schouwburgen. Het lijkt even alsof hij de rockpodia definitief gaat inruilen voor de theaterzalen, maar dat blijkt een compleet misverstand. In 2002 debuteert hij met zijn eerste solo-cd 'De God van Nederland', die meteen wordt uitgeroepen tot 'best gerecenceerde cd van 't jaar'. . . .'De kans dat er dit jaar nog een Nederlandstalige cd gemaakt wordt die beter is dan De God van Nederland lijkt vrijwel onbestaande, maar vanzelfsprekend staat het iedereen vrij te proberen. Faites vos jeux.' ( De Morgen). Deze plaat brengt hem weer meteen op het platform waar hij thuishoort. Met een nieuwe strakke band (4 man) tourt hij langs alle grote festivals in België en speelt ze plat. . . .'De felle publieksreactie tijdens 'Iedereen is van de wereld' was uiteraard te verwachten: even ging de Nederlander zelfs in de coulissen staan toen zijn zangpartij door duizende kelen werd overgenomen (. . . ) Kijk, zo worden herinneringen geschapen waarmee je ooit nog je kleinkinderen zult lastigvallen.' (Het Nieuwsblad). Hij besluit definitief onder eigen naam verder te gaan, de naam THE SCENE is ter ziele maar repertoire en stijl van Thé staan meer overeind dan ooit tevoren: electric drive, strak swingend ritme, hoekige explosieve gitaren, én die stem.